Er is iets diep verontrustends aan de koers van de regering-Simons-Rusland. Suriname lijkt opnieuw dezelfde gevaarlijke financiële route te bewandelen die het land onder de regering-Bouterse-Adhin in een zware schuldenpositie heeft gebracht. De regering heeft voor honderden miljoenen Amerikaanse dollars aan nieuwe binnenlandse en buitenlandse leningen in voorbereiding.

Terwijl Suriname nog altijd worstelt met de erfenis van oude schulden, worden alweer nieuwe leningen voorbereid. Alsof het politieke geheugen korter is dan de looptijd van een staatslening. President Simons moet begrijpen dat geleend geld geen gratis geld is. Het is geld dat ooit moet worden terugbetaald. En uiteindelijk is het de belastingbetaler die daarvoor opdraait.

Er worden nieuwe projecten voorbereid en daarvoor wordt opnieuw naar vreemd vermogen gekeken, terwijl Suriname de financiële verplichtingen uit het verleden nog altijd niet volledig heeft afgewikkeld. Voordat een regering opnieuw grote bedragen leent, zou zij eerst moeten aantonen dat de bestaande schuldenlast beheersbaar is en dat de nieuwe verplichtingen verantwoord kunnen worden terugbetaald.
Het probleem is niet dat deze regering geld leent voor noodzakelijke en goed onderbouwde investeringen. Het probleem ontstaat wanneer nieuwe schulden worden aangegaan zonder eerst orde op zaken te stellen met de bestaande schuldenlast en zonder duidelijk te maken hoe deze leningen zullen worden terugbetaald. Dat is geen verantwoord financieel beleid, maar het doorschuiven van de rekening naar de toekomst.

Suriname heeft in het verleden al gezien waar een dergelijke politiek toe kan leiden. Onder de regering-Bouterse-Adhin werd fors geleend en werden financiële verplichtingen aangegaan die uiteindelijk op de samenleving en toekomstige regeringen terechtkwamen. De gevolgen daarvan zijn nog steeds voelbaar. Als de regering-Simons-Rusland nu dezelfde koers inslaat, is dat bijzonder zorgwekkend. Deze regering, onder leiding van president Simons, hoort niet dezelfde fouten uit het verleden te herhalen, maar daarvan te leren. Daarom moet president Simons duidelijk uitleggen wie uiteindelijk de rekening gaat betalen. Suriname heeft deze horrorfilm immers al eerder gezien. Onder oud-president Bouterse werd de Staat zwaar belast met nieuwe financiële verplichtingen.

Juist daarom is het onbegrijpelijk dat de regering-Simons opnieuw lijkt te kiezen voor een koers waarbij nieuwe schulden worden voorbereid, voordat de samenleving een helder beeld heeft van de totale financiële verplichtingen. Als dit inderdaad de nieuwe koers wordt, wat is er dan werkelijk veranderd? ‘Neks no kenki, wo kenki a systeem’ lijkt inmiddels te zijn begraven.

Deze NDP-regering verandert niets aan de economische werkelijkheid: een lening moet worden terugbetaald. Uiteindelijk gebeurt dat met belastinggeld, staatsinkomsten of opnieuw met geleend geld. Daarmee ontstaat het gevaar van een vicieuze cirkel: lenen om projecten te financieren, vervolgens opnieuw lenen om oude verplichtingen af te lossen en uiteindelijk weer lenen omdat er onvoldoende ruimte overblijft op de begroting. Dat is geen duurzaam ontwikkelingsmodel. Dat is een schuldenmodel.

Onze kinderen hebben niet gestemd voor deze leningen. Maar als wij vandaag onverantwoord lenen, zullen zij morgen wel de rekening ontvangen. President Simons heeft daarom een eenvoudige keuze: doorgaan met de oude politiek van lenen en beloven, of eindelijk aantonen dat haar regering bereid is financiële discipline boven politieke profilering te stellen.

Suriname heeft geen behoefte aan een nieuwe schuldenberg met een ander politiek gezicht. Elke nieuwe lening betekent immers een nieuwe verplichting. Daar komen rente, aflossingen en andere financiële lasten bovenop. Uiteindelijk moet de belastingbetaler daarvoor opdraaien. President Simons, bouw alstublieft geen toekomst op krediet die onze kinderen later niet kunnen betalen.

Idris Naipal