De overheid gaat het toezicht op de schulden van staatsbedrijven uitbreiden om te voorkomen dat financiële problemen bij deze bedrijven onverwacht op de begroting van de Staat terechtkomen. Uit een screening van 120 staatsbedrijven, parastatalen en andere overheidsinstellingen blijkt dat 20 entiteiten nog een uitstaande langlopende schuld hebben.

Het Bureau voor de Staatsschuld heeft als taak gekregen schulden van staatsbedrijven, parastatalen en andere overheidsinstellingen te verzamelen en te rapporteren. Daarmee moeten begrotingsrisico's eerder kunnen worden gesignaleerd en beheerst. Van de 120 onderzochte entiteiten bleken er aanvankelijk 22 een langlopende schuld te hebben. Twee hebben hun schuld inmiddels vervroegd afgelost, waardoor 20 instellingen met een uitstaande langlopende schuld overblijven. Daaronder bevinden zich zowel financiële als niet-financiële overheidsinstellingen.

Tot de genoemde financiële instellingen behoren onder meer de Centrale Bank van Suriname, de Surinaamse Postspaarbank, Stichting Volkskredietbank en De Nationale Ontwikkelingsbank van Suriname. Onder de niet-financiële bedrijven en instellingen met langlopende schulden worden onder meer Staatsolie, EBS, SWM, SLM, Telesur, Luchthavenbeheer, Grassalco, het Academisch Ziekenhuis Paramaribo, het Staatsziekenfonds, MAS en BGVS genoemd.

Opvallend is dat het Financieel Jaarplan vermeldt dat van enkele staatsbedrijven en instellingen nog geen geactualiseerde gegevens zijn ontvangen. Het gaat onder andere om CEVIHAS, FAI, Havenbeheer Suriname en Canawaima Management Company.

Het Staatsschuldenplan 2027 maakt duidelijk waarom de regering meer zicht wil krijgen op deze schulden. De monitoring wordt gefaseerd uitgebreid om financiële verplichtingen en potentiële risico's voor de Staat beter in beeld te brengen. Daarbij wordt specifiek gekeken naar verplichtingen die voor de overheid kunnen ontstaan wanneer staatsbedrijven hun eigen betalingsverplichtingen niet kunnen nakomen.

De regering wil hiervoor technische ondersteuning gebruiken om richtlijnen voor de monitoring op te stellen. Het doel is financiële risico's en onverwachte financieringsbehoeften vroegtijdig te herkennen en maatregelen te kunnen treffen voordat deze op de overheidsfinanciën drukken.