Messi neemt afscheid van Argentinië: van wonderkind en mikpunt van kritiek tot eeuwige nummer 10

Er was dinsdagavond in Buenos Aires nauwelijks nog sprake van een gewone voetbalwedstrijd. Toen Lionel Messi het veld van het Monumental betrad voor zijn laatste wedstrijd in het shirt van Argentinië, keek een stadion met meer dan 85.000 mensen niet alleen naar een voetballer. Het keek naar een tijdperk dat ten einde liep.

Een paar uur later was het laatste hoofdstuk geschreven. Argentinië versloeg Benin met 3-0. Messi gaf twee assists en maakte zelf vanaf de strafschopstip het derde doelpunt. Zijn 126e voor zijn land. Zijn 208e en laatste interland.

Een mooier slot was nauwelijks denkbaar.

Maar misschien zat de ware betekenis van deze avond niet in de score. De wedstrijd was uiteindelijk slechts het decor voor een afscheid dat veel groter was dan voetbal.

In Buenos Aires kleurden bekende plekken blauw en wit. In Rosario, de stad waar Messi opgroeide, werd een gigantisch shirt met rugnummer 10 en het woord Gracias uitgerold. Langs de route van de spelersbus stonden duizenden mensen. In het stadion klonk zijn naam telkens opnieuw.

Messi zelf kon zijn emoties nauwelijks verbergen.
Hij had ruim twintig jaar lang voor Argentinië gespeeld. Nu moest hij voor het laatst het veld verlaten.

“Het is moeilijk om te praten,” zei Messi na afloop. Hij sprak over de emoties die door zijn hoofd gingen en over zijn vader, die onlangs overleed. Het dragen van het Argentijnse shirt was volgens hem “een enorme bron van trots”.


Het begon in Boedapest
Het is bijna moeilijk voor te stellen dat dezelfde Messi die dinsdag door een heel land werd toegezongen, zijn internationale loopbaan begon met een van de ongelukkigste debuten die een jonge voetballer zich kan voorstellen.

Op 17 augustus 2005, in Boedapest tegen Hongarije, kwam een 18-jarige Messi als invaller binnen de lijnen. Hij raakte de bal slechts enkele keren. Bij een poging zich los te maken van verdediger Vilmos Vanczák kreeg hij een rode kaart.

Zijn optreden duurde iets meer dan anderhalve minuut.

Het was geen droomdebuut, maar achteraf bleek het slechts de eerste scène van een verhaal dat 21 jaar zou duren.

Een paar maanden eerder had Messi al laten zien wat er mogelijk was. Tijdens het WK Onder-20 in Nederland leidde hij Argentinië naar de wereldtitel. Hij werd topscorer én beste speler van het toernooi. De jongen uit Rosario was niet langer alleen een talent; hij begon een fenomeen te worden.


De erfenis van Maradona
Messi kwam bij Argentinië binnen op een moment dat het land wanhopig verlangde naar een nieuwe Diego Maradona.

Dat maakte zijn opdracht bijna onmogelijk.

Bij Barcelona groeide hij uit tot een van de grootste spelers die de sport ooit had gezien. Maar in het shirt van Argentinië werd hij jarenlang anders bekeken. Het nationale team won niet. Messi werd gevraagd het verschil te maken, maar elke verloren finale maakte de kritiek groter.

In 2007 verloor Argentinië de Copa América-finale van Brazilië.

In 2014 kwam het land opnieuw dichtbij. Messi leidde Argentinië naar de WK-finale in Brazilië, maar Duitsland pakte in de verlenging de wereldtitel.

Een jaar later volgde opnieuw een verloren Copa América-finale. En in 2016 ging het opnieuw mis, ditmaal tegen Chili.

Vier verloren finales in minder dan tien jaar.

Na de Copa América Centenario in 2016 leek Messi er genoeg van te hebben. In New York, na de verloren strafschoppenserie tegen Chili, kondigde hij zijn afscheid van de nationale ploeg aan.

Maar het duurde niet lang.
Slechts 66 dagen later trok hij het shirt opnieuw aan.
Achteraf bleek dat misschien wel een van de belangrijkste momenten van zijn loopbaan.

De ommekeer
De grote verandering kwam in 2021.

In het Maracanã-stadion in Rio de Janeiro versloeg Argentinië Brazilië in de finale van de Copa América. Messi, die zoveel finales had verloren, won eindelijk een grote prijs met de nationale ploeg.

De beelden van Messi met de trofee waren meer dan een sportief moment. Een last leek van zijn schouders gevallen.

Daarna ging het snel.

In 2022 won Argentinië de Finalissima tegen Italië. Later dat jaar volgde in Qatar het ultieme hoofdstuk: de wereldtitel.

Tegen Frankrijk speelde Messi een finale die in de geschiedenisboeken terechtkwam. Hij scoorde twee keer, Argentinië speelde 3-3 na verlenging en won uiteindelijk na strafschoppen.

Deze keer stond Messi niet met gebogen hoofd op het veld.

Deze keer hief hij de wereldbeker boven zijn hoofd.

De jongen die jarenlang was vergeleken met Maradona had eindelijk hetzelfde bereikt als zijn grootste voorganger: wereldkampioen met Argentinië.

En hij was nog niet klaar

De wereldtitel bleek geen eindpunt.


En toen kwam 2026.

Op 39-jarige leeftijd speelde Messi nog een zesde WK. Argentinië haalde opnieuw de finale, maar verloor die van Spanje. Daarmee werd Messi opnieuw geconfronteerd met een nederlaag op het grootste podium, ditmaal aan het einde van zijn internationale loopbaan. FIFA beschreef die laatste fase van zijn carrière als het werk van een speler die minder fysiek dominant was geworden, maar met zijn inzicht en techniek nog altijd wedstrijden kon beslissen.

Een maand later maakte Messi officieel bekend dat zijn tijd bij Argentinië voorbij was.

Er was verdriet, maar ook berusting.

Hij had inmiddels gewonnen wat hij jarenlang zo wanhopig had nagestreefd.

De laatste dans
En dus kwam dinsdagavond het Monumental.

Geen finale. Geen wereldtitel die op het spel stond. Geen kwalificatie.

Alleen Benin.

Voor de aftrap kreeg hij een eerbetoon. Zijn familie keek toe. Voormalige wereldkampioenen uit 1978, 1986 en 2022 waren aanwezig. Toen de spelers het veld betraden, werd duidelijk dat Argentinië niet afscheid wilde nemen van alleen een voetballer, maar van een deel van zijn eigen voetbalgeschiedenis.

Na een doelpuntloze eerste helft begon Messi aan zijn laatste optreden zoals hij dat zo vaak had gedaan: met een beslissende actie.

Hij zette Nicolás Otamendi vrij voor de openingstreffer.

Otamendi, die jarenlang naast Messi voor Argentinië had gespeeld, maakte daarmee eveneens een einde aan zijn interlandloopbaan.

Daarna volgde de tweede assist. Ditmaal op Nico Paz, een van de jonge spelers die wordt gezien als onderdeel van de generatie die Argentinië na Messi moet dragen.

En toen bleef er nog één moment over.

Een strafschop.

Messi nam hem zelf.

Doelpunt.

3-0.

Nummer 126 voor Argentinië.

Zijn laatste.

208 wedstrijden, 126 doelpunten

Toen het laatste fluitsignaal klonk, veranderde het Monumental opnieuw.

Teamgenoten kwamen op hem af. Tegenstanders omhelsden hem. De scheidsrechter nam afscheid. Boven het stadion verscheen een drone-show.

Messi bleef achter.

Even was er geen wedstrijd meer.

Alleen een man die wist dat hij iets voor de laatste keer had gedaan.

Hij verlaat Argentinië als recordinternational en topscorer aller tijden. Zijn officiële eindbalans bedraagt 208 interlands en 126 doelpunten. Hij won met de senioren vier grote prijzen: de Copa América van 2021 en 2024, de Finalissima van 2022 en het WK van 2022. Daar kwamen eerder de wereldtitel Onder-20 van 2005 en olympisch goud van 2008 bij.

Hij speelde zes wereldbekers en zeven Copa América-toernooien.

Maar cijfers vertellen slechts een deel van het verhaal.

Ze vertellen niet hoe Argentinië hem jarenlang vroeg om het onmogelijke te doen.

Ze vertellen niet hoe hij na iedere verloren finale terugkwam.

Ze vertellen niet hoe een jongen die ooit na 92 seconden met rood van het veld liep, uiteindelijk 21 jaar lang de aanvoerder van zijn land zou worden.

En ze vertellen al helemaal niet wat dinsdagavond in Buenos Aires gebeurde.

Van “laat ons winnen” naar “dank je”

Misschien is dat de grootste verandering in Messi's Argentijnse verhaal.

Jarenlang was de boodschap eenvoudig: Messi moet winnen.

Hij moest scoren. Hij moest creëren. Hij moest Argentinië naar een prijs leiden. Elke nederlaag werd een persoonlijke mislukking.

Op zijn laatste avond was dat allemaal verdwenen.

Niemand vroeg hem nog iets.

Niemand verwachtte een wonder.


Dat deed het met 85.000 stemmen in het Monumental, met blauw-witte straten, met vuurwerk, met een gigantisch Gracias in Rosario en met een laatste, lange ovatie voor de man die Argentinië meer dan twee decennia had vertegenwoordigd.

Toen Messi uiteindelijk afscheid nam, bleef vooral één gedachte hangen.

Hij kwam als een verlegen jongen van 18.

Hij vertrekt als wereldkampioen, recordhouder, aanvoerder en nationale voetballegende.

Zijn verhaal begon in Boedapest met een rode kaart.

Het eindigde in Buenos Aires met een doelpunt, twee assists en tranen.

Daartussen liggen 21 jaar voetbalgeschiedenis.

En boven alles: de blauwe en witte nummer 10.

Gracias, Leo.