Illustratie: natiogreenguardians.com
De groepsfase van de Nations League is intussen voorbij en Suriname is er niet in geslaagd de kwartfinales te bereiken. Lange tijd zag het ernaar uit dat The Green Guardians uit de groep zouden komen, maar ondanks de omstandigheid dat de laatste speelronde als koploper werd ingegaan, bleken de 7 punten uit 4 wedstrijden niet voldoende om een felbegeerde ticket voor de kwartfinales te bemachtigen. De dramatische afloop van die wedstrijd is intussen alom bekend en beschreven, dus hoef ik daar geen schepje bovenop te doen. 

Menigeen roept vaak dat sport verbroedert, maar zoals ik eerder vanuit deze plaats heb aangegeven -en op de laatste wedstrijddag in groep B is  gebleken- is topsport oorlog. Soms wordt de strijd latent gevoerd, ook is het mogelijk dat de strijd door een zogenaamde proxy word gevoerd, zoals in het geval van Issamade Asinga die door toedoen van een sponsor in de luren werd gelegd, waardoor zijn naaste concurrent zonder problemen titels in de wacht kan slepen voor een grootmacht. In de Nations League was de strijd manifest en had het veel van een conspiratie. De organisator had veel kunnen voorkomen door de wedstrijden van de laatste speeldag simultaan af te werken, daarnaast is de wedstrijdleiding in gebreke gebleven om het FIFA-protocol tegen racisme in werking te zetten, terwijl het overduidelijk was dat er sprake was van racisme. 

Natuurlijk moet Suriname de hand in eigen boezem steken, want het toegangsbewijs naar de kwartfinale moest hier te lande reeds veilig gesteld worden. De geschiedenis heeft zich herhaald, dus kan geconcludeerd worden dat er niet of onvoldoende geleerd is uit de fouten die in het verleden gemaakt zijn. In topsport is er geen plaats voor naïviteit, want de gebraden duiven zullen niemand in de mond vliegen. Zakelijkheid is de norm om succes te bereiken. Als je nalaat jouw deel te doen, kom je bedrogen uit, want niemand anders zal het voor je doen. Dat is ook duidelijk geworden in de laatste wedstrijd van deze groep, waarbij partijen het op een akkoordje gooiden.
Het behalen van de Gold Cup behoort nog steeds tot de mogelijkheden, dus zal de focus daarop gericht moeten worden. Bondscoach Fraser heeft in ieder geval laten zien dat hij bezig is met iets moois, want The Green Guardians hebben hun huid duur verkocht, maar waren op de laatste wedstrijddag niet opgewassen tegen: Guatemala (spelers en publiek), de Concacaf en het arbitrale kwartet. Het beste team ter wereld zou het afleggen tegen deze bundeling. 

Ondanks alles kan niemand ontkennen dat The Green Guardians stappen hebben gezet. Hoewel de ploeg veel tegenslagen heeft gehad in aanloop naar de Nations League (afmeldingen van spelers) en tijdens het toernooi (spelers moesten eerder vertrekken) en de bondscoach weinig tijd had om zijn speelwijze op de ploeg over te brengen, stond er toch een degelijke ploeg die gedurfd gevoetbald heeft. Iedereen moet beseffen dat de kwartfinales van de Nations League niet het einddoel was, maar een graadmeter. De kunst is nu om verder te bouwen aan het team (oefenwedstrijden in de FIFA-window in November), zodat het groter doel behaald kan worden. Dit houdt in dat een trainerswissel uit den boze is. Duurzaamheid is onontbeerlijk om uiteindelijk een team te hebben dat het beoogde resultaat binnenhaalt.

Mireille Hoepel